Mestreech haet ziene Vriethaof, Remund ‘ne ‘kaoie zit’.
In Tegele prônk d’n oêles, en Venlo haet ‘de Pit’.
Maar ein dingk gans allein, det hebbe wéj gemein.
Det is ôs Mooder, jao det is Mooder Maas.
In 1966 bezongen ze haar al: de Maas als moeder van Limburg. De rivier die heel Limburg verbindt, al generaties lang. Ze neemt mee wat het land haar geeft en zet het af op haar oevers: klei vol verhalen, van ver voor onze tijd.
Aan de oever van Broekhuizenvorst groef ik die klei op. Wat zich door de eeuwen heen heeft gevormd werd serviesgoed. De geschiedenis van de plek komt zo terug aan tafel: Limburgse gerechten van servies van Limburgse bodem.
Mooder Maas is een lopend project en onderzoek. Werken met klei uit de Maas is handwerk met een natuurlijk en daarmee kwetsbaar materiaal, wat elk stuk uniek maakt.